Je mist iets of iemand.
Maar dat hoef je niet alleen te dragen.
Verlies van een dierbare
Je mist iemand. En niemand begrijpt hoe groot dat is.
Misschien is het al een tijdje geleden. Misschien denkt de omgeving dat je er wel overheen bent, of zou moeten zijn.
Of dat je het een 'plekje' hebt gegeven.
Maar jij weet beter. Het verlies zit in de kleine dingen.
In een geur, een lied, een voetstap die je hoort. Of dat moment waarop je automatisch de telefoon pakt om iemand te bellen die er niet meer is. Ook jaren later nog.
Rouw heeft geen tijdslimiet en gaat gepaard met vallen en opstaan.
En rouwen vraagt meer van je dan de meeste mensen beseffen.
Er is een leegte. En die heeft een naam: gemis.
Ieder verlies doet ertoe
Wie of wat je verliest, doet er allemaal toe
Niet alleen het verlies van een partner, ouder of kind raakt je diep. Ook het verlies van je hartsvriendin, de vrouw met wie je alles deelde.
Of die fijne collega met wie je jarenlang samenwerkte. Of degene die er gewoon altijd voor je was.
En soms verlies je geen persoon, maar iets anders wat je diep raakt.
Je gezondheid. Je relatie die strandde. Een droom die niet uitkwam. Een toekomst die er anders uitzag dan je had gehoopt.
Verlies meet zich niet in bloedverwantschap of in wat anderen ervan vinden. Het meet zich in wat het verlies en gemis voor jou betekent.
Verlies verweven in je leven
Veel mensen die bij mij komen, zitten vooral in hun hoofd. Ze denken over hun verdriet maar kunnen er niet bij. Ze vragen zich af of ze het wel goed doen. Of ze genoeg hebben gerouwd, of juist te veel. Of ze de ander tekortdoen als ze weer eens lachen.
Soms zijn er schuldgevoelens. Soms het gevoel dat ze bij niemand meer terechtkunnen met hun verhaal. Omdat de omgeving verder is gegaan, of omdat ze anderen niet willen belasten.
En vragen zich af hoe ze verder moeten leven met dit verlies en gemis.
Of het nu gaat om een persoon die er niet meer is, om iets wat je kwijtraakte of omdat je nooit echt hebt kunnen rouwen. Zodat je daarna weer verder kunt, zonder te hoeven vergeten wat er was.
En je leven weer opnieuw betekenis kunt geven.
Verlies verwerk je niet. Je verweeft het in wie je bent, in je leven.
Wat andere vrouwen mij vertellen
- "Ze vragen vaak of ik het al een plekje heb gegeven."
- "Als ik per ongeluk weer een keer lach, voel ik me schuldig."
- "Het voelt alsof ik geamputeerd ben nu hij er niet meer is."
- "Ze zeggen: je bent nog jong, je vindt vast een nieuwe liefde."
- "Hoe geef ik weer betekenis aan mijn leven?"
- “Is dit het nou?” Wil ik op deze manier wel oud worden?"
- "Als kind zag ik al voor me hoe ik mama en oma zou worden."
- "Mijn baan betekende alles voor me maar nu zit ik ziek thuis."
Wat ik voor je kan betekenen
Tijdens mijn begeleiding kijken we samen naar vragen als:
- Hoe draag ik dit verlies mee zonder te verdwijnen in het verdriet?
- Welke stappen mag ik zetten, ook richting licht, richting nieuwe dingen?
- Hoe mag ik weer ruimte maken voor plezier, zonder me schuldig te voelen?
- Hoe ga ik verder, zonder de ander te vergeten of tekort te doen?
- Ik moet mijn leven opnieuw inrichten, maar hoe doe ik dat?
- Wie ben ik zonder mijn partner, vriendin, baan, (klein)kind, of met deze ziekte?
Er is geen stappenplan dat voor iedereen werkt. Wat er wél is: jouw verhaal, jouw tempo, en iemand naast je die begrijpt hoe zwaar dit is.
Dat je weer lacht, betekent niet dat je al het andere vergeten bent.
Gratis werkboek
Wil jij in vier stappen ontdekken of jij ook last hebt van verborgen eenzaamheid? En wat voor jou de eerste beweging vooruit kan zijn?